Menu
16 / 08 / 2018 - 05:08 am
A Site By Your Side
A+ A A-

callas1

Ματζάνας Θάνος

Οι αδελφοί Άρης και Λάκης Ιωνάς είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολύ αγαπημένα μεταξύ τους παιδιά των ίδιων γονέων καθώς από πολύ μικροί επέλεξαν να δουλεύουν, να δημιουργούν και γενικότερα να δρουν πάντα μαζί.

Μαζί σπούδασαν εικαστικές τέχνες στην Αγγλία και στη συνέχεια κινηματογράφο στην Αθήνα, μαζί δραστηριοποιήθηκαν ως εικαστικοί, εργάστηκαν ως γραφίστες αλλά και εξέδωσαν ένα περιοδικό με έμφαση στην αισθητική του εμφάνιση, το γνωστό στους underground κύκλους Velvet, μαζί γύρισαν κάποιες αρκούντως πειραματικές ταινίες μικρού μήκους και μαζί και ταυτόχρονα τέλος και μετά από όλα αυτά την καρδιά τους κατά τα φαινόμενα κέρδισε περισσότερο η... μουσική. Αυτό συνέβη με το γκρουπ που σχημάτισαν το 2003 και του οποίου φυσικά ηγούνται, τους Callas, με τον Άρη να τραγουδάει και να παίζει κιθάρα και τον Λάκη να παίζει μπάσο ενώ η τωρινή σύνθεση τους συμπληρώνεται από την κιθαρίστρια Χρυσάνθη Τσουκαλά και την ντράμερ Μαριλένα Πετρίδου.

Από το '07 μέχρι σήμερα οι Callas απαριθμούν τέσσερα albums και αρκετές ακόμα κυκλοφορίες, αναμφίβολα όμως το τελευταίο από τα πρώτα, το «Am I Vertical?» που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό από την γνωστή ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία της Πάτρας Inner Ear, προβάλλει ως η πλέον σοβαρή και ώριμη μέχρι στιγμής δουλειά τους. Ένας πολύ καλός λόγος για αυτό σίγουρα είναι ότι την παραγωγή του έχει κάνει ο εξαίρετος Ελληνοαμερικανός μουσικός Jim Sclavunos (μεταξύ άλλων επί χρόνια συνεργάτης του Nick Cave στους Bad Seeds) ο οποίος επιπλέον έπαιξε ντραμς στα μισά τραγούδια του δίσκου και συμμετείχε στο γράψιμο των στίχων αρκετών από αυτά αλλά δεν είναι ο μόνος, ίσως ούτε καν ο κυριότερος... Το «Am I vertical?» είναι μεν απλό, τυπικά «αλήτικο» αλλά και υποψιασμένο rock 'n' roll, κλασικό και διαχρονικό ως φόρμα αλλά και απόλυτα σύγχρονο σαν έκφραση και η επιφανειακή «αθωότητά» του δεν το εμποδίζει διόλου από το να αντλεί έμπνευση μα και να αρθρώνει τον λόγο του μέσα από τα προβλήματα και αιτήματα της εποχής μας. Οι Άρης και Λάκης Ιωνάς μας μίλησαν για το πώς μπορείς να σκέφτεσαι υψηλά ενώ κάνεις μια «ταπεινή» τέχνη...

Είναι μόνο το γεγονός ότι είστε αδέλφια η αιτία που τα κάνετε όλα (από σπουδές μέχρι εικαστικά, ταινίες και μουσική) μαζί ή όντως οι δημιουργικές σας ανησυχίες είναι τόσο κοινές και γενικά ο τρόπος που εκφράζεστε ταιριάζει τόσο;

Το ευχαριστιόμαστε καλύτερα με αυτόν τον τρόπο. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και μπορούμε να βγάζουμε πολύ περισσότερη δουλειά.

Τελικά παιδιά πώς βλέπετε τους εαυτούς σας, ως δύο εικαστικούς (και, κατά προέκταση πιστεύω, κινηματογραφιστές) οι οποίοι κατέληξαν να κάνουν μουσική ή σαν μουσικούς που πριν κάνουν αυτό το οποίο ήθελαν πέρασαν και από τα εικαστικά; Ή μήπως αμφότερα αυτά και ταυτόχρονα;

Για εμάς όλο αυτό το πράγμα που περιγράφεις είναι ένα και το αυτό. Είναι μια «δεξαμενή» δημιουργικότητας που, ανάλογα με την κάθε περίοδό μας, βρίσκει ένα διαφορετικό τρόπο εκφραστικής διεξόδου.

Όπως και αν έχει πιστεύετε ότι η θεματολογία αλλά ίσως και ο τρόπος που εκφράζεστε μουσικά είναι μια συνέχεια της εικαστικής σας δουλειάς ή είναι εντελώς ανεξάρτητα το ένα από το άλλο;

Αισθανόμαστε ότι είναι διαφορετικά κομμάτια που όμως συμπληρώνουν το ένα το άλλο σαν ένα μεγάλο παζλ.

Αγαπάτε τόσο πολύ την όπερα, την Μαρία Κάλλας και την φωνή της ή είναι άλλος και εντελώς διαφορετικός ο λόγος που επιλέξατε αυτό το όνομα;

Είναι ένα κλασικό – λεκτικό και όχι μόνο - παιχνίδι μεταξύ «υψηλής» και.... χαμηλής τέχνης!

Είναι καθαρά συμπτωματικό ή προσπαθείτε να πείτε κάτι με το γεγονός ότι τα άλλα δύο μέλη του γκρουπ είναι κοπέλες; Εννοώ ότι όχι μόνο δεν θα ήταν δύσκολο αλλά μάλλον πολύ πιο εύκολο να βρείτε δύο άντρες που να παίζουν καλά κιθάρα και ντραμς και να είναι κατάλληλοι για αυτό που είχατε στο μυαλό σας όταν σχηματίσατε την μπάντα...

Η γυναίκα γενικά παίζει μεγάλο ρόλο στο σύνολο του έργου μας, στην μουσική αλλά και στα εικαστικά και στο σινεμά. Περνάμε πολύ καλά με τις δύο κοπέλες της μπάντας, δίνουν τροφή στην σκέψη μας αλλά και έμπνευση, είναι απίστευτα ταλαντούχες, τις αγαπάμε μα και τις σεβόμαστε απεριόριστα.

Πόσο, πώς αλλά και γιατί είναι διαφορετικό το «Am I Vertical?» από το προηγούμενο album σας, το «Objekt», κατά την γνώμη σας;

Ο κορμός των τραγουδιών και της μουσικής μας είναι πάνω - κάτω ο ίδιος από τότε που ξεκινήσαμε... Βέβαια σε κάθε βήμα προσθέτουμε, αφαιρούμε και γενικά διαμορφώνουμε ανάλογα την κάθε ιδέα μας. Συνθετικά τα δύο άλμπουμ δεν διαφέρουν πολύ, θα λέγαμε ίσως πως το «Am I Vertical?» είναι η εξέλιξη του «Objekt».

Είστε απόλυτα ικανοποιημένοι από την συνεργασία σας με τον Jim Sclavunos; Πόσο καθοριστική ήταν η συμβολή του στο τελικό αποτέλεσμα του δίσκου;

Ο Sclavunos είναι ένας άνθρωπος με πολύ ευρεία παιδεία και ήταν απίστευτη η χαρά μας όταν συζητούσαμε μαζί του περί μουσικής, πολιτικής, τέχνης αλλά και φαγητού και ποτών. Η ικανοποίησή μας οφείλεται περισσότερο στο ότι αισθανόμαστε πως μπόρεσε να αντιληφθεί και να αναδείξει τις πολλές διαφορετικές πλευρές μας. Το πιο καθοριστικό από άποψη παραγωγής είναι ότι κατάφερε αυτές τις διαφορετικές πλευρές να τις κάνει να ακούγονται σαν κάτι ενιαίο.

Γιατί όμως έπαιξε και ντραμς σε αρκετά κομμάτια; Δεν ήταν λίγο υποτιμητικό για την ντράμερ σας το να μην παίξει σε ολόκληρο το album, έστω και αν αυτός που την αντικατέστησε προσωρινά είναι όχι μόνον ο παραγωγός σας αλλά και ένας τόσο σπουδαίος μουσικός;

Η Μαριλένα ήρθε στο συγκρότημα μετά τις ηχογραφήσεις του δίσκου, από το ξεκίνημα της μπάντας μέχρι τότε ντραμς έπαιζε ένας από εμάς τους δύο, ο Λάκης συγκεκριμένα.. Έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε, να εμπιστευόμαστε, να μην έχουμε κόμπλεξ, να αγαπάμε και να σεβόμαστε τη δουλειά που κάνει ο καθένας. Όταν έχεις ένα στόχο και θέλεις να τον πετύχεις, όχι μόνο δεν είναι υποτιμητικό να παίρνεις βοήθειες από όσους θέλουν και μπορούν να στην δώσουν αλλά αντίθετα θα λέγαμε ότι είναι τιμητικό. Εξαρχής θέλαμε (και το καταφέραμε!) να γράψουμε το δίσκο ζωντανά στο στούντιο. Το μεγαλύτερο μέρος του ηχογραφήθηκε με τρεις μόνο μουσικούς, τον Άρη στην κιθάρα, τον Λάκη στο μπάσο και τον Jim Sclavunos στα τύμπανα.

Ακόμα και έτσι όμως θεωρώ ότι άλλο είναι να κάνει κάποιος παραγωγή, έστω και να συμμετάσχει εκτελεστικά σε ένα project κάποιου γκρουπ και εντελώς διαφορετικό το να εμπλακεί και στην δημιουργική διαδικασία.. Το ότι ο Sclavunos συνυπογράφει τους στίχους του δίσκου σημαίνει ότι αυτή την φορά δεν αισθανόσαστε ικανοί – ή έστω «αρκετοί» - για να το κάνετε μόνοι σας ή ήσασταν κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένοι να το κάνετε έτσι γιατί ήταν μέρος του συνολικού concept του συγκεκριμένου album;

Τι πάει να πει «αρκετοί»; Σκατά «αρκετοί» και «ικανοί» είμαστε, η δημιουργία είναι ένα παιχνίδι! Kάποιοι το παίζουν μόνοι τους και κάποιοι με παρέα, εμείς ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία. Οι στίχοι υπήρχαν από την αρχή των τραγουδιών, τους δουλεύαμε συνεχώς και ο Sclavunos έβαλε σε κάποιoυς από αυτούς μια δική του πινελιά. Υποχρεωμένοι δεν έχουμε αισθανθεί ποτέ να κάνουμε οτιδήποτε αφορά στη δημιουργία, κάνουμε πάντα ό,τι μας γουστάρει να κάνουμε!

Σας αρέσει τόσο η Σίλβια Πλαθ ώστε ο τίτλος του δίσκου να είναι μια αναφορά σε ποίημα της; Τί σας εκφράζει τόσο πολύ στην ποίησή της;

Δεν νομίζoυμε πως για να χρησιμοποιήσεις κάτι με ένα δικό σου τρόπο είναι ανάγκη να «πεθαίνεις» γι' αυτό. Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην παραγωγική διαδικασία που κάποια πράγματα έρχονται και κουμπώνουν, δένουν, ζευγαρώνουν και γεννούν κάτι νέο. Πέραν από αυτά όμως ναι, μας αρέσει πολύ η Πλαθ...

Αν θα έπρεπε όχι τόσο να χαρακτηρίσετε όσο να περιγράψετε οι ίδιοι το «Am I Vertical?» με μόνο τρεις – τέσσερις λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;

Σκληρό, ποπ και minimal.

Το όλο κλίμα της κρίσης που διέρχεται η χώρα μας εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια αποτυπώνεται με κάποιο τρόπο στα τραγούδια του album; Σε προσωπικό επίπεδο αλήθεια σας επηρέασε και συνεχίζει να σας επηρεάζει καθόλου;

Ο μισός δίσκος έχει αναφορές, «πατάει», σχολιάζει αλλά και εμπνέεται από την όλη μ... που ζούμε. Δεν μας αρέσουν τα μεγάλα λόγια, τα εύκολα συνθήματα, τα κλισέ και η στερεότυπη αντίδραση και αντίσταση. Το όλο κλίμα είναι όσο σκατά μπορεί να γίνει, δεν μπορούμε να φανταστούμε τι άλλο μπορεί να συμβεί. Όλο λέμε ότι πιο κάτω δεν πάει, το δυστύχημα όμως είναι ότι πηγαίνει...

Πιστεύετε ότι ο συγκεκριμένος δίσκος έχει καλές πιθανότητες να ακουστεί και να αγοραστεί και εκτός Ελλάδας, εξαιτίας της ανάμειξης του J. S. ή για όποιον άλλο λόγο;

Το να αγοραστεί είναι πολύ δύσκολο, οι πωλήσεις μουσικής όπως η δική μας είναι διεθνώς πολύ χαμηλές. Ήδη όμως ακούγεται πολύ σε διεθνή και ελληνικά websites...Το να ακουστεί κάτι ελληνικό στο εξωτερικό απαιτεί ένα συνδυασμό πραγμάτων. Πρώτα από όλα πρέπει να είναι καλό το υλικό, μετά να το υποστηρίξεις θεωρητικά, αισθητικά και οικονομικά, να γίνουν οι σωστές κινήσεις και να αφοσιωθείς σε αυτό. Η συνεργασία μας με την Inner Ear για όλα αυτά είναι ευτυχώς άψογη. Για εμάς είναι μια πολύ σκληρή δουλειά και όχι χόμπι για να περνάμε ευχάριστα τον χρόνο μας...

Και τα προσεχή σχέδια σας, μουσικά – σε σχέση με τον δίσκο και ίσως όχι μόνον – αλλά και εικαστικά, ακόμα και κινηματογραφικά;

Πολλά και σε όλους αυτούς τους τομείς! Έχουμε ήδη αρχίσει να σκεφτόμαστε το επόμενο album, η πρώτη μας ταινία με τίτλο «Lustlands» την οποία «τρέχουμε» με την HAOS film θα προβληθεί κατά πάσα πιθανότητα μέσα στον Δεκέμβριο, ετοιμάζουμε καινούργια εικαστική δουλειά ενώ έχουμε ήδη ξεκινήσει τη νέα μας ταινία.

Κυρίως οι Callas όμως αλλά και όλα τα υπόλοιπα που κάνουν οι αδελφοί Ιωνά είναι μια απόδειξη ότι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η υπερβολική πολυπραγμοσύνη όχι μόνο δεν υποσκάπτει την ποιότητα του έργου αλλά αντίθετα την εγγυάται μα και τελικά την αναδεικνύει...

Πηγή: http://www.avgi.gr/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ