Menu
14 / 12 / 2017 - 04:34 am
A Site By Your Side
A+ A A-

  • - Κατηγορία: ΕΚΚΕΝΤΡΑ

nude 64

Β. Hannah Wilke[47]

«Είμαι η τέχνη μου. Η τέχνη μου γίνεται εγώ. Η τέχνη μου είναι η αποπλάνηση».

Hannah Wilke [48]

Η Hannah Wilke, Αμερικανίδα καλλιτέχνης και ακτιβίστρια, κυριάρχησε στο φεμινιστικό κίνημα και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη φωτογραφία, το βίντεο και την περφόρμανς. Γεννήθηκε το 1940 στη Νέα Υόρκη και σπούδασε στη Φιλαδέλφεια. Δίδαξε γλυπτική και κεραμική στο School of Visual Arts της Νέας Υόρκης από το 1974 μέχρι το 1991. Η αφοσίωσή της στη διερεύνηση της εμπειρίας του γυναικείου γίγνεσθαι είναι προφανής σε όλα της τα έργα.[49] Έκανε τις πρώτες της ατομικές εκθέσεις σε γκαλερί της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες. Κατά τη διάρκεια της ζωής της εξέθετε συχνά τα έργα της και, παρότι οι απόψεις γύρω από το έργο της διίστανται, κέρδισε τη γενική εκτίμηση των κριτικών. Αν και μέχρι προσφάτως τα μουσεία δίσταζαν να εκθέσουν δουλειά από γυναίκες καλλιτέχνιδες, που όπως η Wilke συμμετείχαν στις δράσεις του φεμινιστικού κινήματος των 70s, η δουλειά της με την ανατρεπτική χρήση της γυναικείας σεξουαλικότητας και το γεγονός ότι δεν ταιριάζει σε κανένα συγκεκριμένο είδος ή στιλ βρέθηκε σε πολλές μόνιμες συλλογές όσο ήταν ακόμα ζωντανή. Μετά τον θάνατό της, έργα της μπήκαν στις μόνιμες συλλογές των παρακάτω μουσείων: The Museum of Modern Art, New York, the Whitney Museum of American Art, New York, Los Angeles County Museum of Art, Museum of Contemporary Art, Los Angeles, Pompidou, Paris.

nude 66

Hannah Wilke/ Hannah Manna/1985-1986

H Wilke έγινε ιδιαίτερα γνωστή για τα αιδοιόμορφα γλυπτά της από τερακότα, το 1972. Τα γλυπτά της εκτέθηκαν για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη και είναι οι πρώτες αναπαραστάσεις αιδοίων που προέκυψαν μετά την απελευθέρωση των γυναικών και έγιναν το σήμα κατατεθέν της. Δημιουργούσε γλυπτά αιδοία σε ποικιλία μορφών, χρωμάτων, σχημάτων, ακόμα και σε μεγάλες επιδαπέδιες εγκαταστάσεις, καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας της. Δεν εστίαζε σε ένα είδος τέχνης αλλά δημιουργούσε συνεχώς διαφορετικά γλυπτά και μορφές τέχνης, ενώ διερεύνησε τις δυνατότητες του βίντεο, της περφόρμανς και της φωτογραφίας. Ήταν μια καλλιτέχνης που ο αισθησιασμός και το χιούμορ της συνδέονταν στα έργα της με το καλλιτεχνικό δαιμόνιο και την αυστηρότητα της μορφής. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τα αιδοιόμορφα γλυπτά της και εστιάζει στο αιδοίο θυμίζει τα έργα της Judy Chicago, όπως το Dinner Party ή το Red Flag. Δεν έχει κανένα ταμπού ή περιορισμό στην αναπαράσταση των γυναικείων γεννητικών οργάνων.

Η Wilke εισήγαγε επίσης τον όρο performalist self-portraits για τα πορτρέτα του εαυτού, που φωτογράφιζαν διάφοροι φωτογράφοι όπως ο πατέρας και η αδερφή της, κατά τη διάρκεια περφόρμανς της. Χρησιμοποίησε το σώμα της σε πολλές περφόρμανς της σαν υλικό. Το 1974 ασχολήθηκε ιδιαίτερα με φωτογραφικές απεικονίσεις του κορμιού της, στις οποίες ανέμειξε τη μινιμαλιστική αιδοιόμορφη γλυπτική της με το δικό της κορμί, δημιουργώντας μικροσκοπικά αιδοιόμορφα γλυπτά από τσίχλα τα οποία κολλούσε πάνω της.[50]

S.O.S. Stratification Object Series: An Adult Game of Mastication (1975) [51]

nude 67

Hannah Wilke/ S.O.S. - Starification Object Series/1974-82

Η Hannah Wilke με το έργο SOS (Starification Object Series) πραγματοποιεί μια περφόρμανς όπου φλερτάρει γυμνόστηθη με το κοινό της ενώ αυτό μασάει τσίχλες. Μετατρέποντας την τσίχλα σε έναν σχηματισμό που συμβολίζει ταυτόχρονα το αιδοίο, τη μήτρα αλλά και μικρές πληγές, σημαδεύει μ’ αυτήν το πρόσωπό της, την πλάτη της και τον θώρακά της.[52] Οι Αφρικανές υπομένουν εκατοντάδες κοψίματα χωρίς αναισθησία, και η Wilke υπαινίσσεται τη σχέση αυτής της διαδικασίας με τα βάσανα που περνάνε οι γυναίκες του δυτικού κόσμου σε διαδικασίες καλλωπισμού. Στη συνέχεια, φωτογραφιζόταν σε pin-up πόζες συνδυάζοντας τον αισθησιασμό με τις αμυχές στα σώματα των γυναικών των πρωτόγονων φυλών.[53] Δημιουργώντας σημάδια στο σώμα της προσπάθησε να προκαλέσει επαγρύπνηση για το ολοκαύτωμα. Οι πόζες που επιλέγει για να φωτογραφηθεί σατιρίζουν και ειρωνεύονται τις αμερικανικές αξίες για τη γυναικεία ομορφιά και μόδα. Διακωμωδεί τις πόζες των μοντέλων της υψηλής μόδας, τα μπλαζέ βλέμματα που υπονοούν μυστήριο, κενότητα και υπερβολικό συναίσθημα.

nude 68

Hannah Wilke/ S.O.S. - Starification Object Series/1974-82

Παράλληλα, οι αμυχές από τσίχλα που καταλαμβάνουν το στέρνο, το στήθος και το πρόσωπό της υπονοούν πως στο γυναικείο γυμνό, εκτός από τον αισθησιασμό και τη σεξουαλικότητα, η γυναίκα παραμένει το θύμα. Ο τρόπος με τον οποίο γδύνεται εκπέμπει πνευματικότητα και οδύνη. Μέσα από το έργο της απαιτεί από τον λήπτη βαθιά συγκέντρωση, τόσο οπτική όσο και συναισθηματική. Ιδιαίτερα στα βίντεό της ο θεατής νιώθει αλλόκοτα κοιτώντας μια γυναίκα να βγάζει δυστυχισμένη τα ρούχα της μπροστά στο κοινό. Η δουλειά της αρχικά ξεκίνησε σαν παιχνίδι, το οποίο μετατράπηκε σε εγκατάσταση – αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Κέντρο Πομπιντού. Χρησιμοποιούσε επίσης πολύχρωμη τσίχλα σαν υλικό για ανεξάρτητα γλυπτά, στα οποία τα επιμέρους τμήματα της τσίχλας δημιουργούσαν ένα περίπλοκο σύστημα επιπέδων που αναπαριστούσε τον γυναικείο κόλπο.

nude 69

Hannah Wilke/ S.O.S. - Starification Object Series/1974-82

So help me Hannah: What does this represent, what do you represent? (1979) [54]

nude 70

Hannah Wilke,/What Does This Represent? What Do You Represent?

Η φωτογραφία από τη συλλογή So help me Hannah με το όνομα What does this represent, what do you represent? είναι η πιο ευθεία κριτική της στο γυναικείο γυμνό. Καθισμένη στο πάτωμα, σε μια γωνία, με τα γόνατα ψηλά και τα πόδια ανοιχτά, με τον αγκώνα στο πόδι και το χέρι της στο κεφάλι, με παιδικά όπλα και κουκλάκια Μίκυ Μάους σπαρμένα γύρω της, παίρνει μια πόζα σαν να σκέπτεται. Ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται τα γεννητικά της όργανα θυμίζει τον πίνακα του Courbet, Woman with the white stockings. Ένα καθιστό γυμνό με το αιδοίο της εκτιθέμενο ήταν η επιλογή που έκανε για να αναπαραστήσει κάποιες πολύ απλές ιδέες. Φορώντας μόνο τις γόβες της, η Wilke αποπνέει ερωτισμό. Τα παιδικά όπλα γύρω της αποτελούν φαλλικά σύμβολα της ανδροκρατούμενης κοινωνίας και της βίας που ασκεί ενάντια στις γυναίκες. Σύμφωνα με τα κείμενα της Freuh, η έκφραση και η συμπεριφορά της Wilke καθώς και οι λεκτικές ερωτήσεις πάνω στην εικόνα, έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να προκαλέσουν αίσθημα αντίδρασης. Τι εικόνες, προσωπικές και καλλιτεχνικές επιλέγεις και επιλέγω να δημιουργήσω; Πώς οι προκαταλήψεις συνεισφέρουν στη δημιουργία και την αποδόμηση της πολιτιστικής και κοινωνικής πραγματικότητας;[55]

nude 71

Gustave Courbet /Woman with White Stockings/ 1861

Intra-Venus (1992-1993) [56]

nude 72

Hannah Wilke /Intra -Venus series/ 1992-93

Το 1993 η Hannah Wilke πέθανε από λέμφωμα. Η τελευταία της δουλειά είναι μια φωτογραφική καταγραφή της μεταμόρφωσης και της κατάπτωσής της από τη χημειοθεραπεία και τη μεταμόσχευση οστών. Οι φωτογραφίες πάρθηκαν από τον άντρα της Donald Goddard και παρουσιάζουν στον θεατή την πορεία της Wilke: από ευτυχισμένη μεσήλικας σε φαλακρή, κατεστραμμένη και κουρασμένη άρρωστη. Το έργο Intra-Venus σχετίζεται άμεσα με το έργο της Portrait of the Artist with Her Mother, όπου φωτογραφήθηκε με τη μητέρα της Selma Butter’, το 1978–82, όπου παρουσιάζεται η μάχη της μητέρας της καλλιτέχνιδας με τον καρκίνο. Το έργο αυτό ήταν η άποψη-απάντηση της Wilke στο γεγονός ότι οι ιατρικές διαδικασίες κρατούν τους ασθενείς κρυμμένους, λες και ο θάνατος είναι προσωπική ντροπή. Έτσι εκθέτει την αρρώστια της γυμνή μέσα από μια σειρά φωτογραφίες και πίνακες με υλικό τα μαλλιά της που έπεσαν από τη χημειοθεραπεία, καθώς και μια εγκατάσταση με βίντεο.

nude 73

Hannah Wilke /Intra -Venus series/ 1992-93

Σύμφωνα με την Freuh, η σειρά έργων με το όνομα Intra Venus είναι ένας εντυπωσιακός ισχυρισμός της ερωτικής επιθυμίας, που αποδεικνύει πως το ερωτικό για τις γυναίκες είναι ριζοσπαστικό και γεμάτο κουράγιο. Το Intra Venus είναι ιεροτελεστία μετάβασης της αρρώστιας και της γήρανσης. Η Wilke προσφέρει ερωτική ασφάλεια αντιμετωπίζοντας και αγκαλιάζοντας τη σάρκα που μετακινήθηκε κατά τη διαδικασία της αρρώστιας και της γήρανσης. Η Wilke είναι μια κατεστραμμένη Αφροδίτη, όπως και στο SOS, αυτή τη φορά όμως είναι κατεστραμμένη από την αρρώστια και τις χημειοθεραπείες· το σώμα της έχει χαλαρώσει και η ίδια δεν αντικατοπτρίζει πλέον το γυναικείο ιδανικό ομορφιάς. Είναι φανερό πως το κορμί της έχει γεράσει, έχει παχύνει και έχει σημαδευτεί από την αρρώστια. Αυτή η νέα τρωτή Αφροδίτη μπορεί να γίνει αντιληπτή σαν ένας μαχητής που εκθέτει τις πληγές του ή σαν τη σκοτεινή θεά Εκάτη που βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ ζωής και θανάτου. Η ίδια θεωρεί πως η δουλειά αυτή ήταν θεραπευτική και της επέτρεψε να βρει το μαχητικό πνεύμα που τόσο ανάγκη είχε για να πολεμήσει την αρρώστια της.[57]

nude 74

Hannah Wilke./So Help Me Hannah: Portrait of the Artist with Her Mother/ 1978–1981

nude 75

Hannah Wilke /Intra -Venus series/ 1992-93

Η σημασία του γυμνού γυναικείου σώματος στο έργο της

H ομορφιά της Wilke επιτρέπει την είσοδό της σε ένα ιδανικό του οποίου η καταπίεση για τις γυναίκες απειλεί να μετατρέψει τη δουλειά της σε μια συνέχεια της τυραννίας της Αφροδίτης, το αίσθημα κάθε γυναίκας που συγκρίνει την εμφάνισή της με τα ερωτικά ιδανικά, και καταλήγει πως δεν ανταποκρίνεται σε αυτά. Παρ’ όλα αυτά, η Wilke ως συνήθως διαστρεβλώνει τη γλώσσα της τέχνης – σε αυτή την περίπτωση, την έννοια της Αφροδίτης ή της τέλειας γυναίκας.[58]

H Wilke, ως νεαρό κορίτσι, ένιωθε άσχημα για τον εαυτό της, ένιωθε πως οι άλλοι την παρατηρούσαν και τη μετέτρεπαν σε αντικείμενο λόγω της ομορφιάς. Η εμφάνισή της την έκανε να νιώθει άβολα, ένα θύμα της ίδιας της ομορφιάς της. Η Wilke χρησιμοποιεί τα περίεργα ακατάλληλα στοιχεία της ομορφιάς ώστε να μας φέρει αντιμέτωπους με τα λάθη της. Με το να γίνεται ανάρμοστη, επιδεικνύοντας δημόσια την ομορφιά της, χρησιμοποιεί την τέχνη της «για να δημιουργήσει μια σωματική αντίληψη για τον εαυτό της», έναν θετικό ισχυρισμό για την ομορφιά της, που είναι ερωτικός για τις γυναίκες.[59] Αντίστοιχες προσπάθειες είχαν γίνει και από άλλες καλλιτέχνιδες του κινήματος, σε μια κίνηση με το όνομα Sex Positive Feminist Movement. Ο ερωτικός τρόπος με τον οποίο η Wilke εκθέτει το κορμί της θυμίζει μερικές φορές την performace της porn star Annie Sprikle με την ονομασία Peep Show. Η καλλιτέχνης στεκόταν σε μια καρέκλα με τα πόδια ανοιχτά και προσκαλούσε το κοινό της να δει ανάμεσα στα πόδια της με ένα ζευγάρι κιάλια.

nude 76

Φωτογραφία από της περφόρμανς της Annie Sprinkle, Peep show

Μετά τη μαστεκτομή της μητέρας της, το 1970 η Wilke άρχισε να φωτογραφίζεται και να κάνει περφόρμανς γυμνή. Καθώς η μητέρα της έχανε το κορμί της, η Wilke φορούσε τις πληγές της μητέρας της. Παράλληλα, προσπαθούσε να επιβεβαιώσει την παρουσία του δικού της κορμιού ως ζωντανό και θηλυκό, τόπο ανάμεικτων μηνυμάτων του πολιτισμού και πηγή για νέες αντιλήψεις και συμπεράσματα. Οι εικόνες της είναι διφορούμενες, χρησιμοποιεί τις τεχνικές αρσενικών καλλιτεχνών για την απεικόνιση του γυναικείου γυμνού, επαναπροσδιορίζοντας έτσι την ομορφιά του γυμνού γυναικείου σώματος. Επίσης, προσπαθούσε να κάνει μια δήλωση για την ιστορία του γυναικείου γυμνού σώματος, μέσα από τη δημιουργία και την ανακατασκευή των γνωστών προλήψεων και αντιλήψεων για τη θηλυκότητα και τη σεξουαλικότητα.[60]

Η Hannah Wilke επέλεγε να παρουσιάζει τον εαυτό της σαν αισθησιακό μοντέλο που ποζάρει. Η χρήση του εαυτού της στη φωτογραφία και στην περφόρμανς υπονοεί έναν εορτασμό και μια επικύρωση του Εγώ της, της γυναικείας φύσης, της θηλυκότητας και του φεμινισμού. Μέσω της διαδικασίας αυτής επιδιώκει την αποδόμηση των προτύπων της γυναίκειας έκφρασης, του ναρκισσισμού και της ομορφιάς, που αναπαράγονται από τον σύγχρονο πολιτισμό.

Στο έργο της Wilke διακυβεύονται οι προβληματικές του φεμινισμού, προκειμένου να επικυρωθεί η αξία του γυναικείου σώματος. Η νέα αξία του γυναικείου γυμνού έρχεται από μια γυναίκα που μιλάει η ίδια για τον εαυτό της, για το ίδιο της το σώμα, από τη γυναικεία οπτική. Η γυναικεία αυτή οπτική απουσίαζε για χρόνια από τις αναπαραστάσεις των γυναικών στον δυτικό πολιτισμό. Η Wilke παρουσιάζει εξτρεμιστικές τάσεις, ο νέος αυτοπροσδιορισμένος ερωτισμός της αντιτίθεται όχι μόνο στις αρχές της δυτικής κουλτούρας αλλά και του σύγχρονου φεμινισμού. Η ανθρωπολόγος και ψυχαναλύτρια Muriel Dimen αναφέρει πως οι γυναίκες καλλιτέχνιδες πρέπει να εξερευνήσουν τη σεξουαλικότητά τους αφήνοντας πίσω τους τον παραδοσιακό ερωτισμό.[61]

nude 77

Hannah Wilke /Intra -Venus series/ 1992-93

Τα αιδοία, σήμα κατατεθέν της Wilke, αλλά και οι γυμνές της φωτογραφίσεις παίζουν με την παραδοσιακή γλώσσα του ερωτισμού, αλλά η διαλλακτική που προκύπτει φτάνει στα άκρα. «Η κύρια ανησυχία μου είναι οι λέξεις να μεταφράζονται σε μορφές», λέει η Wilke, «δημιουργώντας μια θετική εικόνα, καταρρίπτονται οι προκαταλήψεις, η επιθετικότητα και ο φόβος που σχετίζονται με τους αρνητικούς υπαινιγμούς για το μουνί και το αιδοίο».[62] Η Freuh στο κείμενο της συνεχίζει, η λέξη «μουνί» (cunt) αποτελεί μια πορνογραφική λέξη και εικόνα. Η πορνογραφία απροκάλυπτα σχετίζει τη γυναίκα με το «μουνί».[63]

Σύμφωνα με τη Jane Root, στην πιο ακραία πορνογραφία προβάλλονται στον αναγνώστη σελίδα με τη σελίδα γυναικεία γεννητικά όργανα. Το υπόλοιπο γυναικείο σώμα είτε γίνεται ένα με το φόντο είτε αποκόπτεται εντελώς. Αυτή η εικόνα είναι η καθολική Γυναίκα και η καθολική Γυναίκα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παθητική προβολή των αντρικών φαντασιώσεων, πάντα ανοιχτή, πάντα προσβάσιμη και πάντα περιμένοντας τον άντρα.[64]

Η Wilke χρησιμοποιεί τα στοιχεία των εικόνων της ακραίας πορνογραφίας απομονώνοντάς τα, διατηρώντας την έννοια της καθολικής γυναίκας και ανάγοντάς την σε παγκόσμιο σύμβολο. Το αιδοίο αφηρημένο και αποκομμένο από το περιεχόμενό του συντελεί σε ένα πορνογραφικό σκουπίδι που μειώνει τις γυναίκες. Τα αιδοία θεωρούνται άσχημα από πολλούς επειδή τα βλέπουν ως προσβλητικά. Τα αιδοία είναι βρώμικα, τριχωτά και μυρίζουν. Αηδιαστικά υγρά (ούρα, αίμα και σεξουαλικά υγρά) αχνίζουν και στάζουν από τα γυναικεία γεννητικά όργανα ενώ αναμειγνύονται με ιδρώτα. Τα αιδοία, ως σύμβολο, χαρακτηρίζουν τις γυναίκες. Η Wilke το βλέπει εντελώς διαφορετικά από τον τρόπο που το βλέπουν οι άντρες και οι γυναίκες. Τα αιδοία της είναι όμορφα, λεπτεπίλεπτα ροζ ή έντονα κόκκινα, φωσφορίζοντα χρυσά ή μαγευτικά μαύρα, επενδυμένα με πλούσια υλικά, σχηματισμένα με ενδιαφέρον τρόπο. Στα έργα της SOS και Marxism and art: Beware of Fascist Feminist, η Wilke σημαδεύει το κορμί της με αιδοία από τσίχλα, προσδιορίζοντας τον εαυτό της ως μια σημαδεμένη γυναίκα. Ως γυναίκα, υποφέρει από το σημάδεμά της με εσωτερικές πληγές. Ως φεμινίστρια, προειδοποιεί πως οι θεωρίες και οι πολιτικές του μαρξισμού, που έγιναν δημοφιλείς στον κόσμο των τεχνών, υπαγορεύουν τον «σωστό» τρόπο σκέψης και αισθητικής ως μη ερωτικό. Η Wilke υπονοεί να σημαδέψουν τη λέξη και μετατρέπει τη λέξη σε μορφή.[65]

nude 78

Hannah Wilke /Marxism and Art: Beware of Fascist Feminism/1977

Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει με την ιδιαίτερη ερωτική τέχνη της είναι το γεγονός ότι η ποικιλία των αιδοιόμορφων μορφών που χρησιμοποιεί αλλά και ο ερωτισμός και ο ναρκισσισμός με τον οποίο χρησιμοποιεί τον εαυτό της θεωρείται πως εξυπηρετεί τη διαιώνιση της αντίληψης ότι τα γυναικεία γεννητικά όργανα είναι αποκομμένα από το γυναικείο σώμα και ο μόνος τρόπος αξιοποίησής τους είναι η σαρκική επαφή. Η Wilke δεν εξυμνεί το αιδοίο ως σύμβολο του κατακερματισμένου κορμιού, προσπαθεί μέσα από την εξύμνηση και την προβολή του να το απενοχοποιήσει: η γυναικεία ακεραιότητα, σωματική και πνευματική, θα επέλθει μόνο αν οι γυναίκες μάθουν να αγαπούν αυτά που μισούν στους εαυτούς τους.[66]

Η γυναικεία ομορφιά μπορεί να είναι επικίνδυνη. Η όμορφη γυναίκα αποκτά μια δύναμη που μπορεί να αποβεί επικίνδυνη αλλά και εξαιρετικά ευεργετική. Η Wilke με την ομορφιά της αποπλανούσε το κοινό της σε έναν κόσμο τρόμου και πόνου, όπου ο θάνατος και τα βάσανα πίσω από τη μάσκα της ομορφιάς ήταν αναπόφευκτα. Η Wilke χρησιμοποιούσε την ομορφιά για να παίξει και για να προσδώσει σημασία και νόημα, χωρίς να ακολουθεί τα κοινωνικά στερεότυπα για το τι είναι επιτρεπτό για μια όμορφη γυναίκα. Η επιδειξιμανία της Wilke, η οποία είναι ένα ερωτικό παιχνίδι, πάντα ήταν μια ύβρις προς την αρμόζουσα θηλυκότητα που ήταν επιτρεπτή από την πατριαρχική κοινωνία. Η Wilke ως ερωτικό θέαμα επικυρώνει τη γυναικεία διάνοια.[67]

ερευνητική εργασία
Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2014
φοιτήτρια: Καίσαρ Μαρίλια 7167
επιβλέπουσα καθηγήτρια: Λία Γυιόκα

Σημειώσεις

[47] Πληροφορίες για το βιογραφικό και το έργο της καλλιτέχνιδας από την εγκυκλοπαίδειa
Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Hannah_Wilke, και από την ιστοσελίδα της καλλιτέχνιδας: http://www.hannahwilke.com/id10.html

[48] Wilke (1975), Letter in Art: A Woman’s Sensibility

[49] Butler Gabrielle (2007), WACK! Art and the feminist revolution, σελ. 317

[50] Πληροφορίες για το έργο της Reckitt,H.,Phelan,P.,(eds (2001),Art and feminism, σελ. 107

[51] Πληροφορίες για το έργο από: Freuh J. (1989), Feminism, σελ. 578, και Barry Lewis, Textual strategies: The politics of art making, σελ. 56

[52] Lippard (1976), The pains and pleasures of rebirth: Women’s body art, σελ. 216

[53] Frueh (1993), Hannah Wilke: The assertion of erotic will, σελ. 267

[54] Reckitt, Phelan, (eds)(2001), ό.π., σελ. 127

[55] Freuh (1989), Feminism, σελ. 579

[56] Πληροφορίες για το έργο από το βιβλίο: Reckitt H., Phelan P., (eds)(2001), Art and feminism, σελ. 178, και από την ιστοσελίδα της καλλιτέχνιδας: http://www.hannahwilke.
com/id10.html

[57] Frueh (1993), ό.π., σελ. 268

[58] Frueh (1993), ό.π., σελ. 267

[59] Frueh (1993), ό.π., σελ. 267

[60] Freuh (1989), ό.π., σελ. 580

[61] Dimen (1984), Politically correct? Politically incorrect?, σελ. 140

[62] Απόσπασμα από το κείμενο της performance της Hannah Wilke (1977), «Intercourse with ...»

[63] Freuh (1989), Feminism, σελ. 581

[64] Root,(1984),Pictures of women: Sexuality, σελ. 47

[65] Freuh (1989), ό.π., σελ. 582

[66] Freuh (1989), ό.π., σελ. 581

[67] Frueh (1993), ό.π., σελ. 268

Πηγή: http://www.academia.edu/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ