Menu
21 / 07 / 2017 - 07:40 am
A Site By Your Side
A+ A A-

tsvetaeva-1

«Σονέτσκα!
Γράφω την ιστορία σου στην άκρη του Ωκεανού. (Ω! να μπορούσα να πω: «Σου γράφω απ' τον Ωκεανό», όμως όχι!)
Γράφω την ιστορία σου στην άκρη του Ωκεανού όπου ποτέ σου δεν πήγες κι ούτε πρόκειται πια να πας. Επάνω στις ακτές του, και κυρίως επάνω στα νησιά του, υπάρχουν χιλιάδες μαύρα μάτια. Οι ναυτικοί το γνωρίζουν».

Η ιστορία της Σονέτσκα γράφεται από την Τσβετάγιεβα μόνο μετά το νεύμα του θανάτου της Σονέτσκα, όταν το πρώτο ίχνος της απουσίας της από τη ζωή της Τσβετάγιεβα, είναι και η πρώτη στιγμή της σιωπηλής παρουσίας μέσα της, η εγκατάσταση στα ενδόμυχα της ψυχής της. Οι ήρωές της, σκιές ονείρου, τεθνεώτες, σε αδιάλειπτη αλληλεγγύη και διάλογο με τους ζωντανούς, σ' ένα καμβά όπου η ζωή είναι προσημειωμένη στο ταμιευτήριο του θανάτου.

Πενθεί την ερωτική απώλεια, καταφάσκοντας στο ανεκπλήρωτο και βιώνοντας ποιητικά – υπερβατικά τον πόθο ως το πιο ακραίο του όριο. Πενθεί εκ των προτέρων η Τσβετάγιεβα διότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, διότι γνωρίζει ήδη, και γνωρίζοντας αναγνωρίζει πίσω από την ομορφιά που τόσο αγαπά, πίσω από την παράξενη ομορφιά της Σονέτσκα, την ολοκληρωτική απουσία της μορφής, την άβυσσο. Πενθεί του έρωτα το όνομα, γιατί ενώ ένα τέτοιο πάθος μοιάζει συχνά να είναι πάθος για τη ζωή, είναι στην πραγματικότητα το πάθος θανάτου.
Η αδυναμία όμως της γλώσσας να μιλήσει για ό,τι τεκμαίρεται στην παραμεθόριο του βιώματος, να μεταπλάσσει στο ρηματικό της ιδίωμα μια εκστατική εμπειρία, ένα μεταφυσικό ρίγος: 

«Το ερωτικό φιλί, είναι, από όλα τα μονοπάτια που οδηγούν στη λησμονιά του άλλου, το χειρότερο. Δεν είναι πλησίασμα, είναι φυγή από το αγαπημένο πρόσωπο.
Αρχίζεις φιλώντας μια ψυχή, συνεχίζεις φιλώντας ένα στόμα και τελειώνεις φιλώντας - το φιλί.
Εκμηδένιση».

Γι' αυτό ο έρωτας είναι πάντοτε νέος, γιατί πάντοτε πεθαίνει πριν το κενό, σαν άγραφο χαρτί ή σαν υπόσχεση του μηδενός, πριν προλάβει να σημαδευτεί από τα ίχνη του χρόνου, από την ειρωνική κίνηση του πιστότερου και σταθερότερου εραστή.

tsvetaeva-2

«Επάνω σε τόσα χέρια
τα δαχτυλίδια μου
Επάνω σε τόσα χείλη
τα τραγούδια μου
Σε τόσα μάτια μέσα
τα δάκρυά μου
Και μέσα σ' όλους τους τόπους
η νεότητά μου»

Ο έρωτας –μαθητεία στο πένθος– για την Τσβετάγιεβα καταργεί το σύνορο που χωρίζει τον κόσμο των ζωντανών από εκείνον των νεκρών – κι έτσι, και οι μεν και οι δε πηγαινοέρχονται ελεύθερα στο χρόνο και στο διάστημα. Ο θάνατός της είναι το αντίτιμο για τη ζωή που χάρισε στους αγαπημένους της: «Όσο περισσότερο σας δίνω ζωή, τόσο περισσότερο εγώ η ίδια - πεθαίνω, παραιτούμαι από τη ζωή – πεθαίνω βαδίζοντας προς εσάς, πεθαίνω – μέσα σ' εσάς».

Αλλά ο έρωτας εκτός από μαθητεία στο πένθος είναι πάντοτε και μια μαθητεία στο αδύνατο, στο ερωτικό ανέφικτο, την ίδια την ουσία του έρωτα, μια μαθητεία στο αδύνατο και συγχρόνως μια μαθητεία αδύνατη στον απρόσιτο άλλο, στο σκάνδαλο της πολλαπλότητας των συνειδήσεων. Μια λευκή νύχτα. Μια νύχτα λευκή.

«Και το πιο αληθινό, χωρίς αμφιβολία, είναι ότι εγώ είμαι όλοι όσοι στη διάρκεια των λευκών νυχτών τους είναι τόσο γεμάτοι από έρωτα, που ορμούν στους δρόμους, περιπλανιούνται... είμαι εγώ η ίδια μια νύχτα λευκή».

Μπορεί να υπάρξει νύχτα λευκή;
Μπορεί να υπάρξει νύχτα – που να μην είναι λευκή;
Ο Ονειροπόλος στις «Λευκές Νύχτες» του Ντοστογιέφσκι ξέρει πως όποιος βυθιστεί έστω και για μια και μοναδική φορά σε μια λευκή νύχτα, δεν πρόκειται να βγει απ' αυτήν ποτέ. Και ο έρωτας της Τσβετάγιεβα για τη Σονέτσκα, έρωτας παράφορος και χωρίς όρια, είναι ένας έρωτας ονειροπαρμένου, γιατί «οι ονειροπαρμένοι είναι πλάσματα ουδέτερου φύλου», Λευκές Νύχτες, Φ. Ντοστογιέφσκι.

tsvetaeva-3

Κι αν πίσω από την πλάτη της Τσβετάγιεβα είναι η ελευθερία, μπροστά στα μάτια της είναι ό έρωτας – ο έρωτας να υπάρχεις, ή καλύτερα να μην έχεις υπάρξει έτσι ώστε να αποκτήσεις υπόσταση μέσα στον άλλο: «Παντού όπου βρέθηκα μέχρι τώρα και παντού όπου θα βρεθώ στο μέλλον –χωρίς εσάς– θα είναι: η μη ύπαρξη». Έτσι η Σονέτσκα, ή η Τσβετάγιεβα έχει μπει σ' έναν άλλον κόσμο. Δρασκέλισε με αποσκευές τη φιλία τα Σύνορα και τα κατήργησε ώστε:

«Μπορείς λοιπόν να πεις στου χρόνου τη στιγμή:
-Διάρκεσε κι άλλο! Είσαι τόσο όμορφη».

"Η ιστορία της Σονέτσκα" Μαρίνα Τσβετάγιεβα, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΝΕΦΕΛΗ

Συγγραφέας : Tsvetaeva Ivanovna Marina
Μεταφραστής : Τουτουντζή Ουρανία Ν.
Έτος έκδοσης : 1995
ISBN : 960-211-213-1
Σελίδες : 259

ΑΝΑΡΤΉΘΗΚΕ ΑΠΌ BLANCDUBOIS

Πηγή: blancdubois.blogspot.gr/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ