Menu
21 / 10 / 2017 - 01:19 pm
A Site By Your Side
A+ A A-

epanastasi-2

Του David Berry, από τα πρακτικά του συνεδρίου «Σοσιαλισμός και Σεξουαλικότητα. Παρελθόν και παρόν των ριζοσπαστικών σεξουαλικών πολιτικών». Άμστερνταμ, 3-4 Οκτώβρη 2003

(Η ανάμειξη του Ντανιέλ Γκερέν με τη «Σεξολογία» στη δεκαετία του 1950 και η συνεισφορά του στη θεώρηση της σεξουαλικότητας και του φύλου από τη σκοπιά του ιστορικού υλισμού.)

Το κίνημα απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων: μια κριτική

 

Στο Γκερέν δεν άρεσαν ποτέ εκείνοι που ονόμαζε «θηλυπρεπείς» ομοφυλόφιλοι άνδρες, και είχε ένα «απόλυτο, σωματικό τρόμο» για τον τραβεστισμό.[79] Στο βιβλίο του Δοκίμιο πάνω στη σεξουαλική επανάσταση, ισχυρίστηκε πως "Les «tantes-filles» [...] ne se font pas «femmes» comme dit sartre, elles se font plus exactement, telles qu'elles se repésentent les femmes, c'est-à-dire «poupées et putains».[80]

Στη δεκαετία του 1920, οι περισσότεροι από τους παρτενέρ του ήταν ετεροφυλόφιλοι, ή τουλάχιστον έτσι έβλεπαν τον εαυτό τους και απέρριπταν την ετικέτα του ομοφυλόφιλου. Για τους λόγους αυτούς, ενώ ο Martel κρίνει πως σε ένα βαθμό ο Γκερέν ήταν «ο παππούς του Γαλλικού ομοφυλοφιλικού κινήματος», εντούτοις ο ίδιος δεν είχε ποτέ συγχρωτισθεί με άλλους δηλωμένους ομοφυλόφιλους, εκτός από τη συνεργασία του με την Arcadie από το 1954 και μετά, καθώς και την επιθεώρηση με το ίδιο όνομα της οποίας ήταν συνεργάτης από το 1956. [81] Αν και έχαιρε, όπως το έθεσε «μεγάλης εκτίμησης» μέσα στην Arcadie, έβρισκε την οργάνωση αυτάρεσκη, μικροαστική και αντιδραστική, κυρίως διότι ο ιδρυτής της André Baudry διατηρούσε στενές σχέσεις με την αστυνομία και τον κλήρο, και ήταν αποφασισμένος να μην «πολιτικοποιήσει» την καμπάνια για την ανοχή της «ομοφιλίας».[82] Ο Γκερέν αποχώρησε τελικά το 1968.

guerin 18

Όταν το FHAR (Front Ηomosexuel d'Αction Révolutionnaire- Ομοφυλόφιλο Μέτωπο για την επαναστατική δράση, Σ.τ.Μ.) εμφανίστηκε το 1971, ο Γκερέν ήταν ενθουσιώδης, βλέποντας τη νέα ομάδα ως μια επαναστατική ομοφυλοφιλική οργάνωση, η οποία θα συνένωνε τις επαναστατικές πολιτικές με την έγνοια για την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων, κάτι δηλαδή που πάντοτε επιθυμούσε να δει. Απογοητεύτηκε ωστόσο πολύ γρήγορα, και την βρήκε ακόμα χειρότερη από την Arcadie: «Κάποιοι εντελώς άσχετοι και συχνά πολύ ηλίθιοι άνθρωποι -εκτός, φυσικά, από λίγους ευφυείς νεαρούς όπως ο Guy Maes και ο Guy Hocquenghem».[83] Ο Γκερέν τρόμαξε ιδιαίτερα όταν, στην κηδεία του Pierre Overney (ενός στρατευμένου μαοϊκού που σκοτώθηκε από φύλακες της Renault-Billancourt), κάποια από τα πιο προκλητικά μέλη της FHAR κατέβασαν τα παντελόνια και έδειξαν τον κώλο τους.[84]

guerin 19

Κηδεία του Pierre Overney από τον Margnac. B & W, Μάρτιος 1972

Αν και μάλλον αληθεύει ότι και ο ίδιος ανέβηκε σε ένα τραπέζι και γδύθηκε μαζί με την Françoise d'Eaubonne μπροστά σε μια γενική συνέλευση της FHAR (για να τονίσει ένα επιχείρημά του για την απελευθέρωση του σώματος)[85], ο Γκερέν δεν πίστευε υπό άλλες περιστάσεις στην πρόκληση. Εξηγώντας κάποτε στους συναδέλφους του της Arcadie τις προθέσεις του όταν δημοσίευε το Un Jeune Ηomme Εxcentrique ισχυρίστηκε πως ήθελε να παρουσιάσει την ομοφυλοφιλία με όσο το δυνατόν φυσικότερο τρόπο, ως μέρος της ζωής ενός «φυσιολογικού», υγιούς προσώπου, «αποφεύγοντας προσεκτικά την πόζα που αγαπά κάποιος όπως ο Ζαν Ζενέ, για παράδειγμα, δηλαδή την πόζα του «απόκληρου», του «καταραμένου».

Να παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως κάτι εξαιρετικό σημαίνει κατά τη γνώμη μου να απομονώνεσαι από τους κοινούς θνητούς, και δίνει στην ετεροφυλοφιλική πλειοψηφία λαβές για να μας επιτεθεί.[86]

Αλλού πάλι σχολίασε πως ενώ οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να έχουν τη δική τους συγκεκριμένη οργάνωση, πρέπει επίσης να ενσωματωθούν σε ένα ευρύτερο κίνημα αλλαγής, όπως ακριβώς τα τμήματα των μαύρων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα: «εκείνοι που είναι ευχαριστημένοι με το γκέτο κάνουν μεγάλο λάθος».[87]

Μέχρι το 1980, ο απολογισμός του Γκερέν για την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων ήταν αρκετά αρνητικός:

Η πρόσφατη χειραφέτηση, η εμπορευματοποίηση της ομοφυλοφιλίας, το επιφανειακό κυνήγι ευχαρίστησης για την ευχαρίστηση, έχουν δημιουργήσει μια ολόκληρη γενιά «ομοφυλόφιλων» νεαρών, οι οποίοι είναι βαθύτατα απολίτικοι, μανιακοί με τα γκάτζετ, επιπόλαιοι, χωρίς χαρακτήρα, ανίκανοι να κάνουν οποιαδήποτε σοβαρή σκέψη, χωρίς κουλτούρα, ικανοί για τίποτα άλλο από το να κάνουν «πιάτσα», διεφθαρμένοι από τον εξειδικευμένο τύπο, τα ολοένα αυξανόμενα γκέι μπαρ και λοιπά, και από τις λιμπιντικές μικρές αγγελίες, με μια λέξη εκατομμύρια μίλια μακριά από κάθε έννοια ταξικής πάλης.[88]

Ο Γκερέν υποστήριξε πως η γκετοποίηση του κινήματος εναντιωνόταν στο «σπάσιμο των κοινωνικών αποκλεισμών» και την «καθολική αμφιφυλοφιλία»[89], καθώς και ότι οι «δημόσιες υπερβολές του και οι κάποιες φορές άσκοπες προκλήσεις του»[90] είχαν παράγει «αμυντικές αντιδράσεις και αποστροφή» ανάμεσα στους ετεροφυλόφιλους νεαρούς οι οποίοι διαφορετικά θα ήταν ίσως πιο ανοιχτοί στις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.[91]

guerin 20

Όπως σχολιάσαμε ήδη, παρά την επαναλαμβανόμενή του εκτίμηση πως «χάρη στον Μάη του '68, η ομοφυλοφιλία κέρδισε τελικά σε αποδοχή»[92] και παρά το γεγονός ότι, στη θεωρία τουλάχιστον, η FHAR και η GLPHQ (Groupe de Libération Homosexuelle Politique et Quotidian – Ομάδα για την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων στην πολιτική και την καθημερινότητα, Σ.τ.Μ.) σφράγισαν την επαναπροσέγγιση της επανάστασης και της ομοφυλοφιλίας, ο Γκερέν βρήκε μια οργάνωση που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του σχετικά με τη διαλεκτική της ομοφυλόφιλης και της σεξουαλικής επανάστασης με την κοινωνική επανάσταση μόνο με τη δημιουργία της UTCL το 1978. Όταν τον κάλεσαν να γράψει μια τακτική στήλη για το Gai Pied Hebdo στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Γκερέν ένοιωσε ως καθήκον του να συμβουλευτεί την UTCL προτού το αποφασίσει: «Ολοκληρωτική και ανεπιφύλακτη έγκριση», ήταν η απάντηση της Ένωσης.[93] Η ίδια η UTCL εξέδωσε μια μπροσούρα Le Droit à la caresse (Δικαίωμα στο χάδι, Σ.τ.Μ.), που είχε γραφτεί από έναν gay ακτιβιστή:[94]

guerin 21

Δεν μπορεί να υπάρξει απελευθέρωση της ομοφυλοφιλίας που να μη στηρίζεται στη βάση νέων κοινωνικών σχέσεων, με άλλα λόγια δηλαδή σε μια νέα κοινωνία, και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που συμμαχούμε με το εργατικό κίνημα στον αγώνα του, διότι το εργατικό κίνημα είναι η μόνη δύναμη που είναι ικανή να επιφέρει την απαραίτητη κοινωνική αλλαγή. Αν είναι να μη γίνει λοιπόν ο σοσιαλισμός καρικατούρα του εαυτού του, εμείς, ως ομοφυλόφιλοι, έχουμε να παίξουμε το ρόλο μας στην ταξική πάλη.[95]

Στο Ομοφυλοφιλία και Επανάσταση, ο Γκερέν συνόψισε τη στρατηγική του που συνένωνε τις άμεσες μεταρρυθμίσεις υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, των γυναικών και των εθνοτικών μειονοτήτων με τους ευρύτερους και μακροπρόθεσμους στόχους του επαναστατικού σοσιαλισμού:

Σε κάθε περίπτωση, οποιοδήποτε κέρδος ενάντια στην ομοφυλοφιλοφοβία και αν έχουν τα θύματά της, δεν μπορούν παρά να είναι περιορισμένο και εύθραυστο. Από την άλλη, η συντριβή της ταξικής τυραννίας θα άνοιγε το δρόμο προς την ολική απελευθέρωση κάθε ανθρώπινου πλάσματος, συμπεριλαμβανομένων και των ομοφυλοφίλων.

Ο σκοπός λοιπόν είναι να εξασφαλίσουμε πως υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σύγκλιση ανάμεσα στην ομοφυλοφιλία και την επανάσταση. Ο προλετάριος επαναστάτης πρέπει να καταλάβει ή να πειστεί ότι ακόμα και αν δεν βλέπει τον εαυτό του να αναμειγνύεται άμεσα με την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων, αυτή τον αφορά εξίσου πολύ όσο για παράδειγμα η απελευθέρωση των γυναικών ή των έγχρωμων [sic] ανθρώπων. Όσο για τον ομοφυλόφιλο, πρέπει να αντιληφθεί πως η απελευθέρωσή του θα είναι ολική και τελειωτική μόνον όταν επιτευχθεί μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής επανάστασης, με άλλα λόγια, μόνον όταν το ανθρώπινο είδος επιτύχει όχι μόνο να φιλελευθεροποιήσει τις στάσεις, αλλά ακόμη περισσότερο, να μεταμορφώσει την καθημερινή ζωή.[96]

Αν και αποδέχτηκε σε κάποια άλλη περίσταση πως ο «ουσιαστικός αγώνας» ήταν εκείνος εναντίον του καπιταλισμού για την απελευθέρωση του καταπιεσμένου προλεταριάτου, ωστόσο επέμενε πως αυτό δε σήμαινε μόνο τον αγώνα για την «οικονομική» απελευθέρωση, αλλά επίσης τον αγώνα για τη σεξουαλική απελευθέρωση. «Δεν πρέπει να περιμένουμε την επανάσταση, δεν πρέπει να περιμένουμε ώσπου να αναλάβει το προλεταριάτο την εξουσία και να συμπεράνουμε πως αυτό θα επιφέρει αυτομάτως τη σεξουαλική επανάσταση». Ήταν ακριβώς το ίδιο, υποστήριζε ο Γκερέν, με τη θρησκεία: «Όχι! Πρέπει να αντιπαλέψουμε τον σκοταδιστικό φανατισμό τώρα».[97] Όλοι αυτοί οι αγώνες ήταν «παράλληλοι» αγώνες μέσα στην καθολική κοινωνική επανάσταση.

guerin 22 

Συμπέρασμα

Ο Γκερέν σχολίασε κάποτε: «η κινητήρια δύναμη της ζωής μου ήταν η αγάπη».[98] Ίσως αυτό να παρέχει την ενωτική αρχή που υπογραμμίζει όλο το έργο του Γκερέν. Όπως έγραψε το 1959 στον πρόλογο ενός δοκιμίου για τη λογοκρισία των ομοφυλόφιλων συγγραφέων:

Το πρόβλημα στην πραγματικότητα δεν είναι η ομοφυλοφιλία. Είναι, πάνω απ' όλα, το πρόβλημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης, ή μάλλον, ακόμα πιο γενικά και από αυτό, το πρόβλημα της ελευθερίας. Ο ερωτισμός είναι ένα από τα εργαλεία της ελευθερίας. Μέσα του βρίσκεται, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια της Σιμόν ντε Μποβουάρ, μια αρχή που είναι εχθρική προς την κοινωνία, ή, ακριβέστερα, εχθρική προς την κοινωνία στην οποία ο άνθρωπος καταπιέζει τον άλλον άνθρωπο, εχθρική προς την αυταρχική κοινωνία. Στην Κάρμεν, το τραγούδι πάει έτσι: Η αγάπη είναι παιδί τσιγγάνων/ Ποτέ μα ποτέ δεν υπάκουσε νόμους.[99]

Υπάρχουν ωστόσο ξεκάθαρα κάποιες πλευρές των σεξουαλικών στάσεων του Γκερέν που δεν είναι χωρίς προβλήματα, και ειδικά η τάση του να αντικειμενοποιεί τους ερωτικούς του συντρόφους και να εξιδανικεύει τη νεολαία της εργατικής τάξης. Όπως το έθεσε πολύ εύγλωττα ο Sedgwick:

Οι επιθυμίες του Γκερέν πάντοτε πλαισιώνονταν με όρους ενός σώματος παρά μιας σωματοποίησης: οι εραστές περνούν ως διάδοχοι-ενσαρκώσεις ενός ενεργού, μαχόμενου προλεταριάτου, μια μάζα ιδιωτικοτήτων που αθροίζονταν μέσω της αφθονίας τους και της ομοιότητάς τους σε ένα συλλογικό δημόσιο υποκείμενο. Είναι ο μύθος της αρρενωπότητας της εργατικής τάξης που ζεύει το συνδικαλισμό του Γκερέν, με τη σεξουαλική του φύση, σε μια εξιδανίκευση που απηχεί τη λιγότερο ερωτική (αλλά εξίσου αιθέρια) μυθολογία του προλεταριάτου ως υποκειμένου που σηματοδοτήθηκε από έναν Sorel ή έναν Lukács.[100]

Ο Γκερέν επίσης έτεινε (ειδικά μέσω του μαζοχισμού του, του φετιχισμού του και της προσκόλλησής του σε κάπως στερεοτυπικές, αναγωγιστικές αναπαραστάσεις της φυσικής ομορφιάς) να αναπαράγει σχέσεις εκμετάλλευσης παρόμοιες με εκείνες που έχουν μπει στο στόχαστρο του φεμινισμού.

guerin 23

Σε κάποιο βαθμό, ο Γκερέν είχε συνείδηση αυτών των αντιφάσεων- αντιφάσεις, όπως είπε ο Sedgwick, «ανάμεσα στις εξισωτικές και χειραφετητικές αξίες που χαρτογραφεί η αριστερά για την αλλαγή της κοινωνίας και τις μεταφυσικές της ταπείνωσης, της κυριαρχίας ή της αντικειμενοποίησης που δείχνουν να χαρακτηρίζουν τις σεξουαλικές σχέσεις μιας κάποιας έντασης»[101]- και στο Eux et Lui, ειδικότερα, υποβλήθηκε ο ίδιος σε μια δημόσια και οδυνηρά ειλικρινή αυτοκριτική.

Ο Sedgwick υποστηρίζει, δίκαια, πως η σύνδεση που πραγματοποίησε ο Γκερέν μεταξύ των ομοφυλοφιλικών του τάσεων και του προλεταριάτου ως κοινωνικής πρωτοπορίας «δεν εγκαθιδρύει το ριζοσπαστισμό της σεξουαλικής επιλογής του Γκερέν μέσα στα πλαίσια της ίδιας της σεξουαλικής πολιτικής».[102] Συνεχίζει, δε, ισχυριζόμενος ότι η μοντέρνα μας συνείδηση των σεξουαλικών πολιτικών δεν πήγαζε ποτέ ιστορικά από μαρξιστές και αναρχικούς που ήταν αποκλειστικά προσανατολισμένοι προς τον ταξικό αγώνα, αλλά μάλλον «από ελευθεριακές φεμινίστριες, ή από ουτοπικούς όπως ο Φουριέ και ο Όουεν οι οποίοι απέρριψαν την ταξική πάλη στη βιομηχανία, ή και από το γυναικείο κίνημα το οποίο από το δέκατο ένατο αιώνα ως τα σήμερα σπάνια ήταν ευχαριστημένο με τον ορισμό των ριζοσπαστικών προτεραιοτήτων που προσέφεραν ακόμα και οι πιο επαναστατημένοι αρσενικοί».[103] Πέρα από το γεγονός ότι αυτός ο ισχυρισμός είναι τουλάχιστον εν μέρει αμφίβολος, ο Sedgwick δείχνει να αγνοεί τα γραπτά του Γκερέν για τη σεξουαλικότητα, πέρα από τα αυτοβιογραφικά του γραπτά. Διότι, αν και ο Γκερέν ήταν προσκολλημένος στο ορθόδοξο μαρξιστικό επιχείρημα, όπως το κήρυξε ο Ένγκελς, σύμφωνα με το οποίο η πατριαρχική οικογένεια, η ιδιωτική περιουσία και το κράτος ήταν ομόρριζα και ιστορικά καθορισμένα, ήταν, ωστόσο, στον ουτοπικό Φουριέ, τους ατομιστές αναρχικούς Στίρνερ και Armand, στη ραϊχική ψυχανάλυση και στο φιλελεύθερο σεξολόγο Kinsey που βρήκε ο Γκερέν τις ιδέες που χρειαζόταν για να παράγει μια κριτική της ομοφυλοφιλοφοβίας του εργατικού κινήματος και να την συνδέσει με μια σοσιαλιστική κριτική της μπουρζουάδικης πατριαρχίας. Ο Sedgwick κατέληξε στην ανάλυσή του των αντιφάσεων του Γκερέν ως εξής:

Στα πιο προσωπικά, εμπειρικά γραπτά του, ο Γκερέν διορθώνει χωρίς να το θέλει ολόκληρο το θεωρητικό προσανατολισμό του δημόσιου σοσιαλισμού του: η ταλάντευσή του ανάμεσα σε μια αρσενική δημόσια σφαίρα της παραγωγής και σε ένα μισό-θηλυκό κόσμο της καρδιάς είναι η τιμωρία της διπλής ζωής που του επιβάλλει η κοινωνική απαγόρευση.[104]

Αυτό αναμφίβολα αληθεύει για την πρώιμη περίοδο της ζωής του Γκερέν. Αυτό που σίγουρα όμως χαρακτηρίζει τον ακτιβισμό του Γκερέν και τα μη-αυτοβιογραφικά του κείμενα από το 1950 και μετά, και ιδιαίτερα μετά την εθελούσια δημόσια αποκάλυψη της ομοφυλοφιλίας του το 1965, είναι η απομάκρυνσή του από το μαρξισμό-λενινισμό και η προσέγγιση του αναρχισμού, η απομάκρυνση από το σημείο της παραγωγής και η προσέγγιση ενός γκρεμίσματος των ορίων ανάμεσα στο «δημόσιο» και το «ιδιωτικό», προς μια αυξανόμενη αφοσίωση στη σεξουαλική και ειδικότερα την ομοφυλοφιλική απελευθέρωση, και μια προσπάθεια τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό, οργανωτικό επίπεδο, να συνενώσει αυτές τις πλευρές της ολικής κοινωνικής επανάστασης.

guerin 24

Το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη σημασία στη ζωή του Γκερέν, και σε μια συνέντευξη που έδωσε στην ηλικία των 75 χρόνων έκανε τις ακόλουθες παρατηρήσεις πάνω σε μια συλλογή δοκιμίων την οποία εμφανώς θεωρούσε την τελευταία του, με τίτλο Son testament (Η Διαθήκη του, Σ.τ.Μ.):

Μπορεί να μη ζήσω πολλά χρόνια ακόμη, και ως προφύλαξη προσπάθησα ιδιαίτερα να κάνω γνωστό ότι θα ήθελα η τελευταία μου έκδοση, οι τελευταίες μου σκέψεις, να επικεντρωθούν στην αγάπη μου για τα αγόρια. Έχοντας ήδη γράψει βιβλία πάνω σε πολλά διαφορετικά θέματα, έχοντας μεγάλη πείρα στον πολιτικό ακτιβισμό και πολύ ισχυρές πολιτικές απόψεις, θα μπορούσα να κάνω μια σύνθεση των σκέψεών μου πάνω στην επανάσταση, τον αντιμιλιταρισμό, την αντιαποικιοκρατία, κ.λπ. Αν επέμενα να ονομαστεί το τελευταίο μου βιβλίο Η Διαθήκη του, είναι διότι πιστεύω πως η ομοφυλοφιλία έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου στοιχειώνοντάς με μέρα και νύχτα από την ηλικία των 15 χρόνων, που αυτό είναι τελικά το μήνυμα που θέλω να αφήσω. Το γεγονός ότι είμαι παντρεμένος, πατέρας, παππούς, αμφιφυλόφιλος, ομοφυλόφιλος, [...] μου φαίνεται πως αυτό πρέπει να αφήσω πίσω μου ως την τελική έκφραση της ζωής μου ως συγγραφέα και ως ανθρώπου.[105]

Εν τέλει μου φαίνεται καλύτερο να παραθέσω ως συμπέρασμα μια εκτίμηση της συνεισφοράς του Γκερέν με τη μορφή μιας επιστολής από τον Pierre Hahn, έναν από τους αριστερούς ηγέτες του κινήματος απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων και ιδρυτικό μέλος του FHAR:

Περισσότερο από κάθε άλλον, οι ομοφυλόφιλοι σου είναι ευγνώμονες, ανάμεσα σε αυτούς εγώ ακόμα περισσότερο, για καθετί που έκανες για αυτούς, και μάλιστα σε μια στιγμή στην οποία το να τοποθετηθείς ανοιχτά με τέτοιον τρόπο σήμαινε εξαιρετικά κακή φήμη. [...] Αλλά η πιο πολύτιμή σου συνεισφορά είναι ένα έργο ζωής το οποίο είναι ταυτόχρονα πολιτικό (με την παραδοσιακή έννοια του όρου) και σεξολογικό: είναι το La Peste brune και ο Kinsey, ο Φουριέ και τα κείμενα ενάντια στην αποικιοκρατία. Είναι, πάνω από όλα, εσύ ο ίδιος.[106]

Σημειώσεις

[79] 'Daniel Guérin «à confesse»', σελ. 14.

[80] Essai sur la révolution sexuelle, σελ. 65, σημ. 1.

[81] Frédéric Martel, Le rose et le noir. Les homosexuels en France depuis 1968 (Paris: Seuil, 2000), pp. 46. Η Arcadie είχε περίπου 10,000 μέλη μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960. Δες Martel, σελ. 98-117.

[82] 'Le mouvement ouvrier et l'homosexualité'.

[83] Αλλού, ωστόσο, ο Γκερέν είχε λιγότερα κομπλιμέντα για τον Hocquenghem. Όταν ρωτήθηκε για το L'Etincelle το 1977 τι πίστευε για άλλους "écrivains de l'homosexualité", «συγγραφείς της ομοφυλοφιλίας», απάντησε: «Ο Hocquenghem γράφει σε ακατανόητα αλαμπουρνέζικα, ο Bory το παρακάνει, είναι ο κλόουν της ομοφυλοφιλίας και, ακόμα περισσότερο, αρχίζει να μετατρέπεται σε αντιδραστικό, πήγε σε δείπνο με τον Giscard (μάλλον εννοεί τον Ζισκάρ ντ' Εστέν, Σ.τ.Μ.). Όσο για τον Peyrefitte, είναι απεχθής και καταφρονητέος». Για τον Hocquenghem, τον Bory και τον Peyrefitte, δες Marcel, Le Rose et le Noir. Για τον Hocquenghem, δες επίσης Bill Marshall, Guy Hocquenghem. Theorising the Gay Nation (London: Pluto, 1996). Δεν έχω ακόμα καταφέρει να εντοπίσω ποιος ήταν ο Maes.

[84] Along with a few copies of the FHAR's paper, L'Antinorm, Guérin's archives also contain a 2 pp. TS document, 'Pour la constitution et l'organisation d'une tendance «politique» au sein du FHAR' ('For the constitution and organization of a 'political' tendency within the FHAR'), but I have found no further evidence of Guérin's having been involved in any attempt to reform the FHAR. He seems to have had closer links with David Thorstad, leader of the Gay Activist Movement, the left-wing tendency within the American gay lib movement. Fonds Guérin, BDIC, F° Δ 721/15.

[85] Δες Martel, Le rose et le noir, σελ. 45-6.

[86] 'Commentaires très libres sur les Mémoires d'un jeune homme excentrique', 17 February 1965 (unpublished bound TS held in Bibliothèque Nationale).

[87] 'Le mouvement ouvrier et l'homosexualité'.

[88] Homosexualité et Révolution, σελ. 17.

[89] Homosexualité et Révolution, σελ. 23.

[90] Homosexualité et Révolution, σελ. 23.

[91] Paris Gay 1925, σελ. 54.

[92] Homosexualité et Révolution, σελ. 23.

[93] 'Libertaires et gais', Gai Pied Hebdo νο. 52 (15-21 January 1983), σελ. 15.

[94] Union des Travailleurs Communistes Libertaires, Le Droit à la caresse: Les homosexualités et le combat homosexuel (Paris: Editions «L», n.d.; Supplement to Tout le Pouvoir aux Travailleurs no.27 and to Lutter), σελ. 32. I am grateful to comrades of the Centre International de Recherches sur l'Anarchisme in Marseille for unearthing a copy of this for me. The title of the pamphlet is evidently a pun on Paul Lafargue's The Right to be Lazy, which translates into French as Le Droit à la paresse. It includes a useful summary of the history of the homosexual liberation movement and its connections with the left and the trade union movement.

[95] Le Droit à la caresse, also quoted in 'Libertaires et gais'.

[96] Homosexualité et Révolution, σελ. 25.

[97] 'De la répression sexuelle à la Révolution', from le Point, Brussels, December 1968, στο Homosexualité et Révolution, σελ. 34.

[98] 'Géographie passionnelle', σελ. 6.

[99] Shakespeare et Gide en correctionnelle? Essais (Paris: Editions du Scorpion, 1959), σελ. 9.

[100] Peter Sedgwick, 'Out Of Hiding: The Comradeships of Daniel Guérin' in Salmagundi, vol.58, part 9 (1982), σελ. 197-220, απόσπασμα σελ. 210.

[101] Sedgwick, σελ. 211.

[102] Sedgwick, σελ. 210.

[103] Sedgwick, σελ. 210-11.

[104] Sedgwick, σελ. 217.

[105] 'Interview à la revue Homo 2000, 1979' extracted in Homosexualité et Révolution, σελ. 64-5, απόσπασμα σελ. 65. Son testament (Paris: Encre, 1979) is divided into two parts, the first bringing together a selection of autobiographical texts, the second a set of texts by or about 'precursors': Plutarch, Shakespeare, Fourier, Balzac's Vautrin, Sacher-Masoch and Gauguin.

[106] 'Une lettre du regretté Pierre Hahn', στο Homosexualité et Révolution, σελ. 42-44, απόσπασμα σελ. 43.

Πηγή: (προσπέλαση 10/2012) http://ngnm.vrahokipos.net/home/2011-04-09-12-18-07/392-2012-01-28-11-06-26.html

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ